for the ♥ of notes

Afgeleid van Spiritualiteit / Is dit alles?

 

“heej..”

Het liefst zou het ‘hogere’ in mij het ‘hogere’ in jou groeten, maar hare majesteit lijkt nog te liggen snoozen.

 

Zo nu en dan wordt ‘het’ even wakker -geen idee hoe ik ’t eigenlijk moet noemen.. intuïtie? het ware ‘zelf’?– .. Op zo’n moment mag ik een bepaald soort rust ervaren en inzichten op doen die de boel enorm  ophelderen.

 

Maar al snel beginnen mijn gedachten over alledaagse zorgen door te zagen. Soms is één zorg al genoeg en doet ‘het’ meteen weer een dutje. De ‘mini-openbaringen’ worden net zo diep begraven als de plek waar ze vandaan kwamen (zo stel ik het me in gedachten voor). Wat zou ik ze graag vaker hebben, die momenten waarop ik alles vanuit een helderder perspectief zie en een merkwaardige kalmte mijn zorgen even wegneemt.

 

Na zo’n moment zoals ik zojuist aan je beschreef lijkt het er meestal verdacht veel op dat ik het fijne gevoel gewoon niet mág vasthouden..; Mensen sjezen als losgeslagen botsautootjes tegen me aan in de supermarkt, zompige etensresten blijven aan mijn handen kleffen tijdens de afwas en de kat heeft zijn haarbal bij wijze van dank op mijn lievelings-vest geloosd. Frustratie -en  vaak ook zorgen- nemen het op die manier makkelijk over en eisen dan al mijn aandacht op.

Ik ben het kalme, ‘heldere’ moment al lang vergeten en maak me alleen nog druk om de onbeduidende, alledaagse zaken.

 

Tijd vinden voor jezelf, voor je meer diepliggende behoeften in plaats van enkel je plichten, lijkt nauwelijks prioriteit te hebben. We moeten ‘bezig’ zijn, resultaat boeken, aan verwachtingen voldoen..

Dat dat ‘bezig-zijn’ vaak niet eens tot iets wezenlijks leidt en dat die resultaten over het algemeen weinig bevredigend zijn wordt met een haast angstaanjagende nonchalance aan de kant geschoven. Ik schrijf “we” omdat ik dezelfde onvrede, leegte en onrust vaak ook bij anderen denk op te merken.

 

 

Hebben we dan toch behoefte aan meer?

Vragen meer mensen zich af of dit ‘alles’ is?

 

 

Ik heb het sterke vermoeden dat al die ‘poeha’ waarmee de meesten van ons bezig zijn juist afleiding vormt van dat wat ‘alles’ is.. Dat de verbinding aangaan met ‘het’ (je ‘hogere ik’/’ware zelf’/intuïtie/onderbewuste -of wat voor een naam of betekenis je het ook wilt geven-) steeds tegengehouden wordt door -letterlijk- geestdodende zaken.

En dat het ‘naar binnen kijken’ steeds moeilijker wordt naarmate het ‘wereldse’ en ‘bezige’ leven je zicht vertroebeld.

En ondanks dat besef ren ik mezelf vaak nog steeds voorbij, verwaarloos ik mijn band met mezelf en leef ik meer in de toekomst -of in het verleden- dan in het nu. Hopelijk komen de kalme momenten zo nu en dan nog  voorbij, zodat ik even kan opladen. Almaar rennen en ontkennen kan soms erg vermoeiend zijn

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *