for the ♥ of notes

Alledaagse Magie

Personal

Allereerst wil ik je bedanken voor het feit dat je deze woorden leest! Als ik het goed begrepen heb is de eerste post op een blog bij weinigen hét leesvoer naar voorkeur. Waarschijnlijk is mijn blog dus – nu je dit leest- verder nog een tikje uitgestorven –  een ‘niemands-domein’, so to speak.

Mocht je dit lezen terwijl er al genoeg andere logjes beschikbaar zijn – ook dan ben ik je dankbaar hoor!; voor zowel het scrollen/bladeren als voor je nieuwsgierigheid :)

’t Is nu eenmaal zo dat je de allereerste blog-post niet kan overslaan.. dus daar gaan we;

 

Semi – Nomade

Misschien is het wel zo beleefd om me -voor ik ’n heel epos aan je neus ga hangen- me eerst even voor te stellen:

Mijn naam is Anne, ik tel 26 winters en ik ben geboren en getogen in het bisdom -maar zeg maar gewoon ‘de stad’- Roermond; gelegen in Midden-Limburg (je weet wel, dat smalle stukje ;) ). Hoewel Roermond (nog steeds) een plekje in mijn hart bezet, kon ik als tiener niet wachten erop uit te gaan (lees: te ‘ontsnappen’/weg te rennen).

Zo geschiedde het dus dat ik rond mijn 16e verjaardag richting randstad vertrok. Ik woonde in een ‘kwalitatief-iets-minder’ deel van Spijkenisse en volgde Havo op het volwassenonderwijs in Rotterdam-Zuid. Ondanks de gespannen woonsituatie (ik woonde destijds al samen, ‘iets’ te jong – maar das achteraf-praat :P ) – genoot ik enorm van de 2 á 3 jaar dat ik anoniem door de betonnen jungle kon slenteren.

Na de onvermijdelijke  break-up met de ‘Spijkenissenaar’ (?) trok ik weer in bij mijn moeder. Nu zal het je niet verbazen dat je na het proeven van de vrijheid opeens een stuk minder hebt met alle regeltjes, klusjes en het nodige gekibbel om voorgenoemde zaken.

 

 

Semi – Solitude

Gelukkig vond ik na een tijd een appartementje in historisch-hartje Roermond – dat hét perfecte eerste Eigen Stekkie zou blijken. Eindelijk had ik het zelf voor het zeggen en kon ik gaan en staan waar dat ik dat zelf wilde. Ik leerde er op eigen poten te staan, én -ook niet onbelangrijk- ik leerde er tijd alleen door te brengen en daarvan te genieten.

Toen ik dus geheel onverwachts een wel héél lieve, leuke jongen ontmoette en verliefd werd, kostte het me toch de nodige moeite mijn Eigen Stek, de rust en luxe van mijn ‘alleen-momentjes’ en mijn onafhankelijkheid in te ruilen voor mijn huidige leventje.

Na een half jaartje (al) gingen we samenwonen: Vriendlief had een vaste aanstelling bij een bedrijf in Den Bosch en dus verhuisde ik naar (een klein dorpje in) Noord-Brabant. Voor mijn vriend was het óók allemaal erg nieuw; gezien hij meteen vanuit het ouderlijk huis met mij onder één dak opgescheept kwam te zitten ;)

 

 

Semi – Stabiel

Nu klinkt mijn verhaal -dat alsnog op een epos begint te lijken (sorry!)- nog redelijk ‘normaal’, valt me bij het vluchtig teruglezen op..

Toch wil ik ook gewoon mezelf kunnen zijn op mijn virtuele plekje.. dus moet ik er wél even bij vermelden dat ik al vanaf jonge leeftijd (ik meen een jaartje of 13) in therapie zit wegens (allerlei) psychische aandoeningen en de nodige traumatische ervaringen. Vanaf mijn 14e zit ik al aan zware medicijnen om o.a. depressie, manie, paniekaanvallen en agressie tegen te gaan. Dit alles betekent ook dat ik tot voor kort arbeidsongeschikt werd geacht.

Zoals je misschien hebt meegekregen is het UWV aan het experimenteren geslagen en hebben ze de criteria om ‘arbeidsongeschikt’ te zijn enorm versoepeld (in ieder geval in de Wajong). Opeens kan ik -na jaren het tegendeel verteld te hebben gekregen- wel ‘gewoon’ werken. Ik ben nog even van de schrik aan het bekomen.. We zien vanzelf wel of het UWV gelijk heeft.

Al dat ‘gedoe’ -om het maar even kort samen te vatten- maakt het nu -3 jaar na ‘de Grote Verhuizing’- nog steeds erg lastig voor me om in te burgeren. Ik heb geen werk – en dus geen collega’s, ik heb geen dagbesteding – geen vrienden om even bij te buurten (iets dat ik intens mis!) en hier in het dorp heb ik dus geen ‘kip’ om tegen te kletsen.

Gelukkig heb ik nog een paar vrienden die het regelmatig voor me over hebben een flinke afstand af te leggen voor een dagje koffie- of theeleuten en eindeloos bij-keuvelen, maar meestal is het hier oorverdovend stil..

 

 


 

 

En dat brengt ons dus hier; op mijn nieuwe blog!

 

Niet alleen schrijf ik al sinds ik de (levens)les “Maan, Roos, Vis” (/”Aap, Noot, Mies”) bijgebracht heb gekregen enorm graag.. – Ook buurten en meeleven/meelezen bij mede-bloggers vind ik heel fijn en vaak óók nog eens erg leerzaam en inspirerend.

Ik blog namelijk al eventjes (3 jaar) – Maar na een hoop gekloot en een paar mislukte ‘missies’ -en gelukkig óók na het opdoen van nieuwe vriendschappen(!)- heb ik mijn laatste blog een tikkeltje impulsief in de kliko gesmeten – té onzeker over wat mijn lezers over mijn wisselvalligheid zouden denken..

Om even een beeld te schetsen: ik ben de tel kwijt aan domeinen die ik versleten heb – ik heb inmiddels het maximum aantal G-mail accounts ingelogd staan (om alles nog een beetje bij te houden) – ik ben overdreven perfectionistisch, waardoor ik soms zó baal van mijn ‘werk’ dat de lol er ook een beetje van af raakte – ik kan nogal eens in een dipje raken waardoor ik het bijhouden van het lezen van andere bloggers niet altijd red – én: ik heb -naast schrijven- nóg een passie van me ontdekt, namelijk ‘kloten’ aan thema’s.. Ik heb mezelf CSS en HTML-codering aangeleerd en kan uren zoet zijn met aanpassen en perfectioneren.

Dat laatste wisselvalligheidje is natuurlijk niet alleen maar vervelend gezien ik er ook plezier aan beleef – Maar soms veranderde mijn blog wel twee keer per week van uiterlijk, waarop ik me weer enorm zat te schamen..

 

 

Anne Aelise

Ik merk dat langzamerhand de wat positievere gedachten zich steeds meer laten horen, dat ik steeds minder maal om wat anderen wel/niet denken, dat het besef dat mijn ervaringen toch ook zeker een hoop waard (en er ook mogen) zijn steeds sterker wordt én dat ik het besluit nu ga durven nemen het heft weer in handen te nemen en het schrijven -wederom- mijn passie en uitlaatklep te laten vormen.

Ook ‘in real life’ ga ik langzaam maar zeker met -kleine, en soms wat grotere- stapjes vooruit: eventjes terug besloot ik dat ik zorgvuldiger om zal gaan met mijn aandacht en focus.. Dat hield (onder andere) in dat ik op de Social Media en mijn telefoon alle ‘oude’ contacten die ik al die tijd als energie-vretend, storend of ongemakkelijk/vervelend ervoer heb verwijderd – Zo werd Anne Aelise geboren!

Aelise was aanvankelijk enkel een ‘alias’ – een (poging tot) ‘incognito’ en ongestoord browsen en bloggen.

Nu is ‘Aelise’ een stuk meer dan enkel een schuilnaam: het is nu óók een symbolische betekenis gaan dragen als ‘Mijn nieuwe naam – Ter ere van mijn Frisse start/nieuwe leven(shouding).

Een ‘nieuwe Anne’ die haar ei weer kwijt kan in haar schrijven en er verder niet al te veel over nadenkt ‘of het anderen wel bevalt’.

Een Anne die niet langer kijkt naar wat ze allemaal moet missen en wat er allemaal aan scheelt – maar naar de kleine dingetjes.. De dingetjes die wél goed gaan. De dingetjes die je dag het uit-bed-komen waard maken: de alledaagse Magie..

 

 


AnneAelise

26 • NotitieNerd • Opper-Chaoot • Tarotiste • Nachtbraker • Filosoof-ish • Perfectionistisch • Creatief • Professioneel Overdenker • Samenwonend • Impulsief / Spontaan • Nieuwsgierig • Grofgebekte (semi)Hippie • KattenVrouwmens • Social-Medially Awkward • Open-Minded • Vestionista • Altijd benieuwd naar jouw '2 cents' dus laat vooral een berichtje achter :) ♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *