Het belang van down to earth spiritualiteit

Het belang van down to earth spiritualiteit

by AnneAelise

Spiritualiteit

Ik ga de moeite ‘spiritualiteit’ te definiëren niet nemen – gezien iedereen er op een eigen manier mee bezig is (of ermee ‘aan de haal’ gaat). Tot nu toe heb ik op deze blog ook geen moeite gestoken in het schrijven van meer diepgaande, spirituele blogs.   Sawwy, not sawwy..

 

Liefdevolle beschuldigingen

Hoewel ik ooit met bloggen ben begonnen om me spiritueel te ontwikkelen (dmv het onderzoeken van spirituele stromingen en ideeën en door mijn ‘reis’ en reflecties online vast te leggen) met -zo hoopte ik- behulp van gelijkgezinde lezers en hun ‘feedback’, is mijn online-houding tegenover spiritualiteit de laatste tijd ietwat ‘afstandelijk’.

De hoop/wens die ik aan het begin van mijn blog-reis koesterde om te mogen profiteren van de ‘2 cents’ van spiritueel ingestelde lezers werd echter -haast onmiddellijk- rijkelijk vervuld..

Wat trouwens niet alleen fijn was -zoals ik van tevoren al verwachtte- maar ook een hoop chaos in mijn denken teweeg bracht.

Mijn overtuigingen / zaken die ik voor ‘waar’ aannam (die niet veel poten hadden om op te staan, zo bleek) werden niet alleen flink op de proef gesteld.. Sommigen van hen werden ‘gewoon’ genadeloos verwoest.

Ondanks er op een liefdevolle manier van beschuldigt te worden aan ‘kant-en-klare’ spiritualiteit te doen (het klakkeloos overnemen van talloze keren ‘herkauwde’ en ‘verwesterde’ ideeën – zonder er zelf grondig onderzoek naar te doen, bijvoorbeeld), had ik erg veel moeite met het loslaten van de hapklare principes en kon ik soms erg gefrustreerd raken door bepaalde reacties.

 

De weg kwijt in ‘spiritualiteit’

Inmiddels is die frustratie al lange tijd ‘gezakt’. Helaas komt is er een geheel andere frustratie voor in de plaats gekomen, namelijk: de manier waarop ‘spiritualiteit’ ingevuld, gebezigd en uitgelegd / opgedrongen wordt.

Waar vroegah de populariteit van ‘spiritueel zijn’ te wensen overliet – is nu opeens (bijna) iedereen spiritueel.

Goeie zaak; zou je denken.. Bezig zijn met persoonlijke groei en ontwikkeling kan immers geen kwaad.

 

Maar wat mij opvalt is dat de populaire ‘spiritualiteit’ helemaal niet ‘spiritueel’ is.

 

Men denkt bijvoorbeeld vreselijk spiritueel en al te zijn terwijl dat juist wordt tegengesproken door de vaak ‘arrogante’ (“ik ben ‘meer spiritueel’”) houding die genomen wordt tegenover de mensen die zich liever met andere/aardse zaken bezighouden.

Men maakt misbruik van de medemens die de wanhoop nabij is en alle strohalmpjes die hij tegenkomt paniekerig vastklampt onder het mom van bijvoorbeeld ‘healing’ (tegen een belachelijke prijs) of erger nog:

Men gaat lopen ego-trippen over hun spiritualiteit terwijl ze de ‘onderontwikkelde’ -in psychologische pijn verkerende- mens hun waarheid opdringen en zaken zoals depressie, trauma, verslaving (etc) afdoen als ‘onwetendheid’ ‘vasthouden aan het ego’ en / of ‘spirituele stilstand’.

Men gaat (blind) prat op positiviteit – waarbij ‘negativiteit’ vaak als de pest wordt gemeden en soms zelfs wordt afgestraft.

Men wil ‘verlichting’ bereiken en loskomen van het ‘oh zo kwade’ ego.

 

Omarm je/de realiteit

Men vergeet ondertussen dat -om (spiritueel) te kunnen groeien- aandacht voor alle innerlijke roersels en alle aspecten van het leven nodig is – ‘spiritueel’ of niet.. ‘positief’ of ‘negatief’.. Alles!

Al zouden sommige zaken verschijnselen zijn die voortkomen uit je ego: uiteindelijk is het wel gewoon ‘realiteit’.. en die kun je beter onderzoeken en ermee leren omgaan dan dat je het onder het mom van ‘spiritualiteit’ de boel negeert en onderdrukt.

 

Want terwijl men druk bezig is met ‘ontwaken’, ‘hoog vibreren’ en meer van zulke ‘vage’ zaken – heeft hij/zij dus niet door dat ze spiritualiteit als vlucht gebruiken.

 

Spiritualiteit houdt (voor mij dus) in dat je alles je aandacht gunt.

Juist die negatieve gedachten mogen wel eens gehoord (en onderzocht) worden.

Juist genieten van zintuigelijke verwennerijen mag onder de ‘spirituele’ bevolking vaker gebeuren – Zonder dat daar meteen een oordeel / schuldgevoel bij komt kijken!

Juist je psychische problemen, je aanhoudende somberheid, je ontmoediging, je depressie, je ‘slechte’ gewoonten (etc) bespreken in alle kwetsbaarheid is een overduidelijk teken van groei.

Juist toegeven dat je moeite hebt met het betreden van de ‘grijze’ gebieden tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ en met het liefhebben van je ‘imperfecties’ maakt dat je van daaruit weer een stapje verder kan.

 

If you want to be Happy, Be.

Wanneer je delen van jezelf onderdrukt of zelfs probeert te elimineren – Hoe leer je dan volop mens te zijn? En is dat volop (mens) zijn niet juist de essentie en het enige doel van ons bestaan?

We kunnen zeker met z’n allen spiritueel zijn – maar óók mens.

We kunnen flink groeien – Maar ook bedolven worden of het (even) niet meer weten.

We kunnen ons eindelijk ‘heel’ leren voelen – terwijl we nog steeds een beetje ‘gebroken’ zijn.

We kunnen imperfect zijn én (toch) onvoorwaardelijk van onszelf houden.

Het. Een. Sluit. Het. Ander. Niet. Uit…

 

 

Wat betekent spiritualiteit voor jou?

Stay Wild 

 

11 comments

John 21 november 2018 - 08:43

AMEN!

Dit wilde ik eigenlijk in het grootste lettertype neerzetten wat mogelijk is met WordPress maar in een ‘simpele’ reactie kan dat niet… ;-)
Maar eigenlijk kan ik niets anders dan het ‘beamen’ van jouw (min of meer) conclusie in de laatste alinea.
En dan kan ik zelf exact hetzelfde zeggen over mijn ‘zoektocht’ (of misschien beter ‘ontdekkingsreis’) naar ‘waarheden’ om ‘paden’ naar die ultieme ‘oase’ te vinden. Terwijl het (voor mij) steeds een ‘Fata Morgana’ bleek te zijn.
Met boeken op de plank van Bijbel tot (Sai) Baba, (Dalai) Lama, (Deepak) Chopra of (James) Redfield (ja, #ookik heb ze allemaal…) heb ik ‘het’ nog niet gevonden.
En ik zal het ook niet vinden.
Omdat ik er gewoon altijd ben geweest.
Alle spiritualiteit zat en zit gewoon in mezelf.
In heel mijn ‘mens zijn’, met alle kwaliteiten en onhebbelijkheden bij elkaar.
Niets moet ‘geheeld’ worden omdat ik altijd al ‘heel’ ben geweest.
Los van wat stoffelijk verval wat per lichamelijk omhulsel nu eenmaal verschilt in kwaliteit.
Daar kan je weinig aan veranderen wat sommige ‘positiviteitsgoeroes’ ook willen beweren.
Hooguit een persoonlijke ‘status’ van tevredenheid, acceptatie of ‘geluk’ (hoe je het graag wilt noemen) kan zorgen voor jouw persoonlijke welzijn en daarmee je eigen ‘lichtje’ creëren om daarmee je eigen altijd omringende ‘pad(en)’ te verlichten en misschien ook dat van anderen in jouw omgeving.

Dat betekent ‘spiritualiteit’ voor mij of beter: is het voor mij gaan betekenen.

Waarmee ik overigens geen enkel ‘persoonlijk pad’ wat willekeurig wie dan ook gaat om zijn of haar ‘geluk’ te vinden wil bekritiseren! Er zijn ‘vele wegen’… Uiteindelijk kan en zal iedereen het ‘licht’ wel een keer bereiken.
Niemand hoeft of moet anderen overtuigen dat ‘die weg’ de enige juiste is.
Het belangrijkste is juist dat we elkaars ‘paden’ leren respecteren.
Waar die (soms) ook leiden. Elk ‘pad’ leidt tot een persoonlijk gesteld doel.
Waarvan een ieder op zich zal ondervinden of ‘dat’ het was wat men zocht.
Wel kunnen we elkaar helpen ‘overeind’ te blijven.
Want vele paden zijn smal en moeilijk begaanbaar.
Daarom is ‘hulp’ soms nodig en noodzakelijk.
Zolang die hulp onvoorwaardelijk blijft, is dat prima.
Zoals ik gisteren toevallig honden zag op TV die als ‘buddy’ hun ‘baasje’ onvoorwaardelijk helpen in hun beperkte fysieke mogelijkheden.
Vrijwel iedereen heeft beperkingen. Fysieke maar vooral mentale.
‘Een beetje hulp van onze vrienden’ kunnen we daarom meestal wel gebruiken.
Zolang die oprecht en onvoorwaardelijk is.

Maar ik wilde het dus eigenlijk bij ‘AMEN!’ houden…
Want jij raakt de kern van ware spiritualiteit, die geheel en al helemaal in jezelf zit.
Zodra je jezelf allereerst hebt leren accepteren in heel jouw eigen ‘mens zijn’, dan heb je jouw ‘doel’ al bereikt.
Nu nog leren het ‘lampje’ van binnen te vinden en te laten branden.
En dat ‘innerlijke vuurtje’ in stand te houden zolang nodig in dit leven.
Voor jezelf… Maar ook voor anderen in jouw omgeving.

Heerlijk herkenbaar stukje dit! Keep on going and doing! :-)

Reply
AnneAelise 21 november 2018 - 15:24

AMEN ;) – en dan doel ik vooral op je midden-alinea (tjee, wat een reactie – haast een epos!)..! We hoeven niet te ‘begrijpen’ wat een ander drijft om er respect voor op te brengen/er vrede mee te hebben. We hebben geen controle over de lessen die een ander (nog) ‘moet’ leren. Kunst is inderdaad om te focussen op wat ons ‘gelijk’ maakt (het ‘mens zijn’) en waar we eenieder kunnen helpen – of op z’n minst ‘live & let live’ te praktiseren..

Ik merk dat dit stuk écht even nodig was – Ik vrees echter dat dit soort ‘bevliegingen’ steeds zeldzamer worden in mijn schrijven. Ik zoek niet langer naar ‘de waarheid’, ‘de zin’ en/of ‘geluk’ – Ik ben op zoek naar dat vuurtje in me, dat érgens nog lichtjes brandt. Tenminste; dat vertelt de schrijfsessie van vannacht me ;) Ik hoop dat het geklungel om mijn enkele ‘rake’ stukjes heen me vergeven wordt :P

I’ll keep going and doing – dankjewel voor je mooie en enthousiaste reactie :)

Reply
Harme Kamp 21 november 2018 - 10:25

Allereerst bedankt voor dit mooie stuk dat je hier hebt gepost. IK houd van je stijl van “onderzoekbloggen”.
In de ruim 50 jaar dat ik ben bezig geweest met zoeken naar mezelf, mijn doel hier op aarde en de zin van het menselijk bestaan in het algemeen, ben ik meer en meer tot de conclusie gekomen dat die zin er helemaal niet is, hoe graag ik dat ook had gewild.
Spiritualiteit is volgens mij niets anders dan het verlangen naar meer dan ik als mens ben en ooit zal kunnen worden. Hoogdravende ideeën over verlichting, innerlijke balans, karma, reïncarnatie etc, ik kan er niets mee. En hoef er ook niets meer mee.
Het leven is zoals het is, soms kloten, soms mooi, maar meestal heel “gewoon”.
Wat ik wel probeer is holistisch te leven in de breedste zin van het woord. Ik bedoel daarmee dat ik mezelf wil zien als onderdeel van alles waarmee ik ben veroordeeld te leven op aarde; zoals planten, dieren en mensen. Met respect voor alles dat leeft, maar zonder ook maar de geringste illusie te hebben dat ik door mijn gedrag een betere wereld kan creëren dan die waarin ik nu leef.

Reply
AnneAelise 21 november 2018 - 15:32

Graag gedaan en dankjewel :) Ik herken in je reactie (meen ik) het zogenaamde overleven van ‘de donkere nacht van de ziel’. ‘t Kan natuurlijk twee kanten op gaan wanneer men zich bedenkt dat er geen ‘doel’ of ‘zin’ (of God/Hemel) is. “Veroordeeld tot vrijheid”, staat me nog bij van de lessen existentialisme. ‘t Is dan inderdaad ‘wat je er zelf van maakt’, en zo te lezen ‘maak’ je er alsnog wat moois/het beste van.. Of dat nu voor jezelf en je ‘rimpel-effect radius’ is -in plaats van het verbeteren van ‘de wereld’- dat zou onze moed niet hoeven laten drukken ;)

Reply
Roos 21 november 2018 - 22:48

Amen! Klassiek gevalletje ‘zweefteef-spiritualiteit’, zoals ik het noem. Kan me ook echt kapot ergeren aan de zogenaamde alwetende spiritueel blatende doch uitermate kortzichtige medemens. En dan het hele ‘ik ben spiritueler dan jij/doe het beter dan jij/jij hebt overal last van omdat je niet spiritueel (genoeg) bent…. Het is toch verd*mme geen wedstrijd? #rampagemode on. Hehehehhee, sorry, iets met frustraties enzo.
Ik zou mezelf geen uitermate spiritueel mens noemen. Heb er interesse in en verdiep me bij tijd en wijle in spirituele denkwijzen, maar ben niet bezig met het uiten van die spiritualiteit naar de niet-spirituele medemens. Het gaat immers om een persoonlijke ontwikkeling, een persoonlijke touch met de werkelijkheid – even in de breedste zin van het woord. Je kan er uiteraard met elkaar over praten, van gedachten wisselen, elkaar wellicht ondersteunen op het spirituele pad, maar mijns inziens kan je het niet fout doen bij een spirituele reis. Want… het is JOUW reis. Punt. De enigen die het ‘fout’ doen, zijn de zweefteef-spirituelen. #rampagemode off. XD Kortom, ehh, goede blog! XD

Reply
Loena 22 november 2018 - 07:27

Persoonlijk denk ik dat jouw manier van spiritualiteit juist de enige vorm van zelfontwikkeling is. Het onderzoek, het roeien met de riemen die je hebt. Uiteindelijk moeten wij het werk allemaal zelf doen, en er is niemand die ons kan verlichten door het een of het andere voor ons te doen. Uiteraard moet je hier en daar wat inspiratie opdoen, en je hoeft echt het licht niet zelf uit te vinden, maar je moet het pad zelf bewandelen, met alle kronkels en hindernissen die dan op je pad komen. Juist die specifieke ervaringen die ieder krijgt voor zichzelf (de nare gedachten, de onverwachte problemen, en de aftermath van dat allemaal) zorgt ervoor dat ieder voor zich leert omgaan met het dagelijks leven en zijn/haar eigen vorm van verlichting kan vinden (want dat doen ze lang niet allemaal ;) ).

Dus gewoon even een reactie dat ik het met je eens ben ;)
Liefs Loena

Reply
Zwerver 23 november 2018 - 10:28

Loena, je maakt een goede opmerking dat niemand (geen mens) jou kan verlichten. Dat is helemaal waar! Verlichting (wat dat ook moge zijn) gebeurd geheel uit zichzelf. Dus als iemand oordeelt over de staat van verlichting van een ander dan weet je alvast dat die persoon er niets van af weet.

Reply
Zwerver 23 november 2018 - 10:22

Hoi Anne. Laat ik allereerst eens beginnen met te schrijven dat het onmogelijk is om niet spiritueel te zijn. Alle mensen zijn spiritueel en in spirituele ontwikkeling, of je nu wilt of niet. En ik kan spiritualiteit ook uitstekend definieëren: spiritualiteit is de weg naar iets wat niet gekend kan worden. En het goede nieuws is: je kan het nooit fout doen, je moet nu eenmaal dwalen om thuis te komen. Het slechte nieuws is: je bent er al.

Ik heb nog meer goed nieuws, spiritualiteit is niet westers, oosters, noordelijk of zuidelijk of wat dan ook.
En ik heb nóg meer goed nieuws, dualiteit is niet slecht, ego is niet slecht. En anderen tegen spreken (mij ook a.u.b.) is juist goed. Wég met al die betweters (zoals ik bijvoorbeeld), aan andermans weten heb je niks. Wat weten die nou van een depressie af? Je kan alleen wat van een depressie af weten als je er zelf midden in zit. Zelfs voor mij, die ooit in een diep dal zat, is een depressie een mentale herinnering. Je kunt dus stellen dat ook ik niet (meer) weet wat een depressie is.

Tot slot is er nog een geruststelling. Spiritualiteit is de weg, mystiek is het einddoel. Maar mystiek kan geen doel zijn. (tegenspraak) Mystiek is geen geloof, geen overtuiging, je kan het niet hebben, je kan niet oordelen vanuit de hoogte dat hij of zij niet spiritueel of mystiek genoeg is. Ik schrijf graag over mystiek (waar het hart vol van is…), maar mijn woorden zijn niet meer dan woorden in een kookboek. Ik kan over boerenkool schrijven of hoe je het maken moet, maar dan weet je nog steeds niet hoe het smaakt. Eigenlijk vergelijkbaar met een depressie, je kan er boeken over schrijven, maar wat een depressie is weet je alleen door het mee te maken. De rest zijn stuurlui aan de wal.

Reply
AnneAelise 23 november 2018 - 12:27

Ik weet niet echt wat ik hiermee moet .. Volgens mij heb je me verkeerd begrepen? Of bijt je je vast in waar mijn vocabulaire tekort schiet? “Niet spiritueel”, bedoel ik dan ;) t hele punt van de post is om men te helpen bij het dwalen, laat je niet misleiden door mijn toon. Verder ben ik het zeker niet met je oneens , ook hier sluit jouw reactie mijn post niet uit en andersom ;)

Reply
Zwerver 23 november 2018 - 17:56

Je hoeft er niets mee aan, Anne. Ik had ook het woordje ‘eens’ kunnen schrijven, maar dat is zo kort.
Ik had ook niets kunnen schrijven en instemmend kunnen knikken. (Maar dat zie je dan weer niet)
Met reacties reflecteren we op elkaar. Ik reflecteer nu dus op jou. En dat is tegelijkertijd de kern van spiritualiteit. Daarom is iedereen ook met spiritualiteit bezig: iedereen reflecteert namelijk.

-Wat hij zegt is stom.
-Zij is pas echt een vriendin!
-Weg met die betweters! (mijn eigen citaat)

Je kan je misschien onttrekken aan spiritualiteit door de rest van je leven op een onbewoond eiland te verblijven, maar dan ga je vroeg of laat reflecteren op de meeuwen. (Ksst, ksst) Ik heb je dus prima begrepen denk ik, het klinkt goed wat je schrijft. Lekker eigen-wijs, want uiteindelijk moet je het zelf doen.

Wel een klein gewetensvraagje: vreesde je mijn oordeel?

Reply
AnneAelise 26 november 2018 - 09:18

Oké, I get the/your point! ;)
En ehm.. niet dat jouw oordeel er niet toe doet, maar wanneer ik er voor ga vrezen oid wat men vindt, dan kan ik denk ik beter een andere hobby zoeken :P

Reply

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More